ระบายดี

เราขี่จักรยานกลางฝน ในเมืองโบราณ

บนถนนที่ตัดผ่านก้อนอิฐโบราณ และซากพุทธองค์

เส้นทางดึกดำบรรพ์

ในวันที่ไร้ผู้คน

แวะนอนหลับหลบฝน

ที่หมู่บ้านภาคเหนือ

ชานบ้านริมปริ่มน้ำ

หลังคาใบไม้แห้ง

ไม่ยักรั่วซึม

สูดกลิ่นที่เคยได้กลิ่น

ฟังเสียงที่เคยได้ยิน

มาครั้งแล้วครั้งเล่า

ครั้งแล้วครั้งเล่า

ซ้ำๆ ซ้ำๆ  เหมือนความฝัน

ตั้งแต่ครั้ง ยังไร้นาฬิกา

ตั้งแต่โลก ไม่รู้จัก "เวลา"

ไม่มีอดีต ไม่มีอนาคต

ไร้จุดจบ

ณ เมืองโบราณ

ไร้คนศรัทธา,  จากวัดจึงเหลือเพียงกองไม้

ไร้คนบูชา,  เทพเจ้า จึงแปลงกายเป็นปูนสีขาว

ไร้องค์ราชา,  พระราชวัง จึงกลายเป็นบ้านตุ๊กตา

ไร้ชายผู้ตรากตรำ,  เรือจึงเป็นเพียงขอนไม้ล่องลอย

สิ่งอันตายไปแล้ว ไม่อาจฟื้นคืน

เว้นแต่ว่าจะจ้างวานวิญญาณมาสิ่งสู่

ปล่อยเป็นหินฟอสซิล อาจเศร้าใจน้อยกว่า

ปล่อยให้ยืนต้นตายในที่ของมัน อาจสง่างามมากว่า

ปล่อยให้มันใหญ่โต ย่อมหดหู่น้อยกว่า

ขออยู่กับปัจจุบัน... ดีกว่า

                                                    serway เมืองโบราณ

                                                    บางปู , สมุทรปราการ

                                                    130552

edit @ 15 May 2009 23:53:21 by ตรา ระบายดี

edit @ 15 May 2009 23:56:22 by ตรา ระบายดี

สวัสดีผู้มาเยี่ยมเยือนทุกท่าน

ไม่อยากประกาศว่าเราดีใจแค่ไหนที่สามารถเปิดบล็อกนี้ได้ด้วยทักษะของตัวเอง

ในเมื่อหลงเข้ามาแล้วก็ขอให้ทุกคนเพลิดเพลินให้เต็มที่ละกัน

ความตั้งใจของเราก็คือ   "ระบายดี"

เพราะเราคิดว่าชีวิตมันต้องมีการระบาย

สะสมหมักหมมไว้มาก จะเป็นอันตราย

เรื่องอาการท้องผูก เราไม่ค่อยสันทัด

แต่เรื่องอารมณ์บูดเราช่ำชอง

สมองอืด รู้สึกเน้น เฟ้อ อึดอัด คล้ายจะระเบิด

การกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง บางครั้งก็ช่วยได้

แต่จะระบายทั้งทีก็ไม่ควรทำชาวบ้านรำคาญ

แถมเสียพลังงานเปล่า

น่าจะให้มันสร้างสรรค์หน่อย

ระบายสิ่งดีๆให้ตัวเองบ้าง สังคมบ้าง

จะพบว่าชีวิตพลิ้วเหมือนติดระบายชายกระโปรง

ไว้จะมาชวนระบายบ่อยๆ ตามแต่โอกาสจะอำนวยละกัน

หรือใครมีที่ทางอยากชวนเราระบายบ้าง ก็จะยินดีมิใช่น้อย

หวังว่าจะได้ลีลาที่เหมาะกับตัวเองติดไม้ติดมือไปบ้าง